SAVAŞLARI
Part İmparatorluğu: Asya’da tekrar güçlenen Part İmparatorluğu, 161’de iki Roma ordusunu bozguna uğrattıktan sonra Ermenistan ve Suriye’yi işgal etti. Marcus Aurelius, Müşterek İmparator Verus’u lejyonları kumanda etmesi ve tehlikeyi önlemesi için doğuya gönderdi. Savaş 166 yılında, her ne kadar Gaius Avidius Cassius gibi alt kademedeki generallerin liyakati ile kazanılmış olsa da başarıyla sona erdi. Savaştan dönüşte Verus triumph’la (bir tür onursal karşılama töreni) ödüllendirildi; geçit töreni oldukça sıra dışıydı çünkü törende iki İmparator vardı ve İmparatorların oğulları ve evlenmemiş kızlarıyla birlikte oldukça büyük bir aile kutlamasıydı. Bu arada fırsattan istifade Marcus Aurelius’un, beş yaşındaki oğlu Commodus ve üç yaşındaki Annius Verus’a Sezar statüsü verildi.

Savaştan dönen ordunun tüm İmparatorluğa yaydığı veba (çiçek hastalığı olduğu da iddia ediliyor) birkaç yıl boyunca etkili oldu.

Germanya ve Tuna: 160’ların başında, Germen kabileler ve diğer kuzeyli halklar kuzeydeki sınır boyunca (limes Germanicus) yağmalarla Tuna nehrini geçerek Galya içlerine ulaştı. Batı yönündeki bu yeni şiddet dalgası, belki de uzak doğudaki kabileler yüzündendi. Germania Superior (yukarı Germanya eyaleti) idari bölgesi Catti’deki ilk işgal 162’de püskürtüldü. Asıl büyük işgal, M.S. 19’dan beri Roma vatandaşı olan Bohemya’lı Marcomanni kabilesinin 166’da Lombard’lar ve diğer Germen kabilelerle Tuna nehrini geçtiği zaman ortaya çıktı. Yine bu sıralarda Sarmatian’lar, Tuna ve Tisza nehirleri arasından saldırdı.

Doğudaki durum yüzünden cezalandırıcı bir sefer ancak 167 yılında mümkün oldu. Marcus ve Verus’un her ikisi de birliklere eşlik ettiler. Verus’un 169’da ölümünden sonra Marcus, Germenlere karşı hayatının geri kalan büyük bir kısmında kişisel olarak mücadele etti. Romalılar en az iki kez ciddi olarak, Alpleri geçen Quadi ve Marcomanni’lerin Oderzo’daki Opitergiumu yağmalaması ve Kuzey doğu İtalya’daki ana şehir Aquileia’yı kuşatmasıyla çok zor durumda kaldı. Aynı anda Karpat Dağları’ndan gelen Costoboci’ler Moesia, Makedonya ve Yunanistan’ı işgal ettiler. Uzun bir mücadeleden sonra, Marcus Aurelius işgalcileri bu topraklardan çıkarmayı başardı. Birçok Germen kendiliklerinden cephedeki Dacia ve Pannonia ile Germanya ve İtalya’ya yerleştiler. Bu yeni bir şey değildi ancak bu defa yerleşimciler Tuna nehrinin sol kıyısında Sarmatia ve Marcomannia’da (bugünkü Bohemya ve Macaristan dahil) iki yeni sınır şehri kurulmasını talep ettiler.

İmparatorun planları Avidius Cassius tarafından uydurulan ve Marcus Aurelius’un hastalıktan öldüğü şeklindeki söylenti yüzünden çıkan isyan sebebiyle engellendi. Doğu eyaletlerinden sadece Kapadokya ve Bithynia isyancıların tarafına geçmedi. Marcus Aurelius’un yaşadığı haberi duyulunca Cassius’un kaderi hemen çizildi ve birlikleri tarafından sadece 100 günlük bir saltanattan sonra öldürüldü.

Karısı Faustina ile Marcus Aurelius 173’e doğru doğu eyaletlerini ziyaret ettiler. Atina’yı ziyaretinde kendisini felsefe’nin koruyucusu olarak ilan etti. Roma’daki bir triumph’in ardından takip eden yıl tekrar Tuna hududuna hareket etti. 178’deki kesin zaferin ardından, Bohemya’nın ilhak planı başarıyla hazırlansa da Marcus Aurelius’un 180’de hastalanmasıyla yarım kaldı.

ÇİN’LE İLK TEMAS
Marcus Aurelius zamanında, Han hanedanı kayıtları 166’da Roma’dan bir temsil heyetinin Çin’in başkenti Luoyang’da Çin İmparatoru Huan’la görüştüğünü yazıyor. Kayıtlara göre, Romalılar Antun tarafından gönderildiklerini belirtti. Belirtilen tarihe göre bu Marcus Aurelius Antoninus olabiliyor. Diğer taraftan, çağdaşı Roma kayıtları Çin’le irtibat için herhangi bir girişimden söz etmiyor.

ÖLÜMÜ
Marcus Aurelius 17 Mart 180 tarihinde halefi Commodus kendisine eşlik ederken Vindobona’da (günümüzde Viyana)’da öldü. Hemen tanrılaştırıldı ve külleri Roma’ya gönderilerek Vizigotların şehri yağmaladığı 410 yılına kadar ayakta kalan Hadrianus Mausoleum’una (günümüzde Sant’Angelo Kalesi) yerleştirildi. Germen ve Sarmatlara karşı mücadelesi anısına Roma’da Marcus Aurelius Sütunu dikildi.

Marcus Aurelius 166’da Ceasar ve 177’de yardımcı İmparator yaptığı Commodus’un halefi olmasını -farkında olunmayan bir talihsizliğe rağmen- sağlamıştı. Bu karar, talihli Evlatlık İmparatorlar dönemini sona erdirmişti ve Commodus sonradan tarihçiler tarafından, politika ve askerlikle ilgisi olmayan, aşırı egoist ve sinirli birisi olarak çok eleştirildi. Bu sebeple Marcus Aurelius’un ölümü Pax Romana ‘nın sonu olarak kabul ediliyor. Commodus’u fazla aday olmadığı için ya da ölümünün ardından meydana gelebilecek olası bir iç savaş korkusuyla seçti.

Sayfalar: 1 2